Hayvan Sevmek Çocuk Yapmaya Engel mi?

Trabzon ili, Yomra ilçesi, Özdil —eski adıyla Uz Mesohor’da— doğdum. Oğuzların 24 boyundan biri olan ve "düşmanla savaşan" anlamına gelen Üçoklar koluna bağlı Türkmen aşireti Çepnilerindenim. Atalarım buraya sırasıyla Konya’dan önce Sivas’a, sonra Trabzon’un fethi için öncü kuvvet olarak buraya göç etmiştir. O devirlerden Cumhuriyet'e gelene kadar ailem, Allah’ın kendilerine verdiği her türlü imkan ve imtihandan günümüze kadar başarıyla geçmiştir. Hem bu vatana boy boy evlatlar vermiş hem de Allah’ın dilsiz emanetleri olan hayvanları sahiplenerek onlara bakmış, nimetlerinden istifade etmiştir.
​Ben ilkokula giderken babamın babası Hasan dedemin ahırında 10’un üzerinde inek, kapımızda bir köpeğimiz ve çokça tavuğumuz vardı. Tüm bunların üzerine yedi tane de çocuğu olmuştu. Aynı şekilde annemin babası Hüseyin dedem de ahırında 10 ve üzeri inek bakıyordu. Kapısında "Thomas" adlı bir köpeği, çokça tavuğu vardı; birisini kurt yemiş, sekiz adet çocuğu olmuştu.
​O yıllardaki imkanlar bugünkü imkanlar ile kıyaslandığında şartlar çok ağır ve zordu. Hele hele Karadeniz gibi zor bir coğrafya düşünüldüğünde, tüm bunlar ile mücadele etmek hiç de kolay değildi. Sadece bu da değil; şifası olmayan hastalıklar, pandemiler, vebalar... Tüm bu zorluklara rağmen hem hayvanlarına bakmışlar hem de çocuk yapmışlardır. O devirlerde çokça aile aynı durumdaydı.
​Şimdi gelelim bugüne... Ulaşımdan tutun her türlü imkan ve kabiliyetin bulunduğu bir devirdeyiz. Bir tane çocuğa, bir tane hayvana bile bakamayacak kadar bizleri pes ettiren nedir? Maddi açıdan durumu müsait olmayanlar çocuk yaparken; eşek yükü ile para kazanan iş adamları, amir ve memurların bir çocuk yapmamasını neyle izah edersiniz? Kim ne söylerse söylesin; bu devirde hayvanın da çocuğun da bakılamayacağını iddia eden, bir de bunu ekonomik bahaneler ile destekleyen insanlar geçmişlerinin hikayelerine iyi baksın, sonra karar versin. Allah hepimize hayırlı evlatlar nasip eylesin.