Hayatın Sessiz Mucizesi: Rutinlerimiz

Sabah alarm çalar. Gözümüzü açıp aynı hareketlerle güne başlarız. Trafik, kalabalık, iş, okul, sorumluluklar… Çoğu zaman şikâyet ettiğimiz, sıradan bulduğumuz bir döngü. Oysa farkında olmadan hayatımızın en büyük nimetlerinden birini es geçeriz: Rutin…

İnsan, çoğu zaman elindekinin kıymetini onu kaybetmeden anlayamaz. Her şey planlandığı gibi giderken, hayatın o “sıradan” akışı içinde bir aksilik baş gösterdiğinde gerçek bir yüzleşme başlar. Sabah işe giderken patlayan bir teker, peş peşe gelen gecikmeler, artan gerginlik… Üstüne bir de haksız suçlamalar eklendiğinde, yalnızca gününüz değil, ruh hâliniz de altüst olur.

İşte tam o anlarda, aslında neyin değerli olduğunu fark ederiz. Rutinlerimiz…
Rutinler çoğu zaman küçümsenir. “Aynı şeyleri yapıp duruyoruz” diye yakınırız. Oysa tekrar eden o düzen, fark etmeden bize bahşedilen bir rahmettir. Çünkü insan, düzenin içinde kendini güvende hisseder. Aksilik yıpratır; düzen ise dinginlik verir. Bu yüzden hayatın olağan akışını sıradan görmek yerine bilinçle fark etmek gerekir. Sabah uyanabilmek, sağlıklı bir şekilde yola çıkabilmek, işine varabilmek, namazımızı kılabilecek sağlıkta olabilmek…. Bunların her birini başlı başına bir lütuf ve nimet olduğu anlamak peki tabii bu nimetleri Allah’a dayandırmaktır. Ve bu nimetleri, sadece bozulduğunda değil, devam ederken de fark edilmelidir. Şükür dediğimiz şey tam da burada başlar: Büyük felaketlerden kurtulduktan sonra değil, küçük şeylerin yolunda gitmesine bakarak da şükredebilmek… Çünkü hayat, çoğu zaman büyük mucizelerle değil; küçük, düzenli ve sessiz akışlarla ayakta durur.

Bu yüzden dua ve şükür, sadece büyük hedefler için değil; en basit rutinlerimizin korunması için de olmalıdır. Çünkü bir gün aksadığında anlarız ki, aslında en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, o sıradan sandığımız düzenin ta kendisidir.
Bir sonraki yazımda görüşmek üzere hoşça kalın…